Acròpoli d'Atenas

Lo Acròpola d'Atenes es lo acròpoli grèga mai importanta. Lo Acròpoli èra, literalament, la “vila nauta” e èra presenta a la majoritat de vilas grègas, amb una dobla foncion: defensiva e cossí sieu dels principals luòcs de culte. Lo Acròpoli d'Atenes es situada sus un tuc a unes 165 mètres per dessús lo nivèl de la vila. Es tanben coneguda coma Cecròpia en onor del legendari òme serp, Cècrops, rei d'Atenes.

L'intrada a la Acròpoli se realiza per una pòrta monumentala nomenada los Propileus. Al costat drech e frontal dels Propileus se tròba lo Temple de Nike Àptera. Una granda estatua de bronze de Atena, bastida per Fídies, se trobava originàriament al centre. A la drecha d'ont s'auçava aquela estatua se tròba lo Partenó o Temple de Atena Pàrtenos (la Vèrge). A l'esquèrra e a la fin de la Acròpoli i a la Erectèon, amb la siá celèbra stoà o tribuna sostenuda per sièis cariàtides. Se tròban tanben al Acròpoli las rèstas d'un teatre a l'aire liure nomenat lo Teatre de Dionís, ont estreèron las siás tragèdias Sòfocles, Eurípides e Èsquil e las comèdias de Aristòfanes.

Lo Acròpola d'Atenes foguèt declarat Patrimòni de l'Umanitat per l'UNESCO l'an 1987 a París.

Istòria

Una granda part de las bastissas arquitectonicas que ne cònsta la Acròpoli se van edificar pendent l'epòca de Pèricles (499-429 aC). La plataforma èra environada per una muralla bastida pels pelasgs, que ne substituiguèt una autra d'anteriora mai primitiva; mai tard se bastiguèt un temple, lo Hekatómpedon, que foguèt destruit pel rei persa Xerxes. Sus las siás ruïnes Pèricles levèt lo Partenó amassa amb la rèsta de las bastissas repartidas per tot lo tuc. Arribèt en fòrça bona estat fins al sègle XVI, quand a causa de la dominacion otomana lo Partenó se convertiguèt en mesquita, la Erectèon en harem e los Propileus en polvorí.

Pendent lo sètge d'Atenes del 1687, los venecians, jol comandament del general Francesco Morosini, i faguèron grands estrossejas amb las siás pompas e se repartiguèron coma sautèri part de los sieus tresaurs artistics. A començaments del sègle XIX Lord Elgin transportèt de rèstas de las esculturas del Partenó al Musèu Britanic de Londres.

Primièr periòde

Existisson d'evidéncias arqueologicas de l'aucupacion e l'usatge del tuc del Acròpoli a l'edat del bronze, quand s'i auçava un palai, fa aperaquí 6.000 ans. En aquela epòca, èra environada per un mur espés (entre 4,5 e 6 mètres) que comptava paraments bastits amb grands carreus de pèiras consolidadas amb un morter primigèni nomenat émplekton. L'intrada principala gardava cap a l'èst. Al nòrd-oèst i aviá una intrada, que se li arribava a el mejançant un escalièr d'aperaquí quinze gradons catats a la ròca.

Aquela intrada segondària èra situada prèpa al palai reial. Al nòrd-èst i aviá un porticó e un escalièr qu'anava a la font coneguda coma Clepsidra. Ne demòra encara un grand tròç de muralla realizat amb pèiras diagonalas marridas escairades al costat sud.

Lo rei d'Atenes Erecteu, filh de Pandíon, lo que foguèt divinitzat e se li va erigir lo Erectèon dins del Acròpoli, foguèt çò qu'introdusiguèt lo culte a Pal·les Atena e instituiguèt las panatenees.

Periòde micènic e edat escura grèga

Après l'edat escura grèga, la Acròpoli quitèt d'èsser un luòc de residéncia e se convertiguèt en lo centre de culte de la vila d'Atenes. Après l'invasion dòrica del sègle X aC, una nòva bastissa nomenat Enneàpylon («nòu pòrtas») cobriguèt la font. Traces D'ostals micèniques demòstran que lo Acròpoli foguèt permanentament abitada pendent aquela epòca e que contunhèt aital pendent los periòdes escures que precediguèron la naissença de la polis atenesa lo sègle VIII aC.En aquela epòca i aviá tanben un pichon temple consacrat a Atena mencionat per Homer e un mègaron o pati d'audiéncias e reünions. Se sap pas amb certitud, mas, se s'agissiá de divèrsas bastissas o plan totes èran agropats en un unic bastiment.

Periòde arcaic

Lo Acròpoli fortificada serviguèt coma ciutadèla per Pisístrat. Aquel foguèt derrocat lo 510 aC per una revolucion populara qu'aguèt lo supòrt dels espartans e se'n van demolir los murs. Al meteis luòc, cap al 480 aC s'i refugièron d'ancians abitants d'Atenes pendent las Guèrras Medicas contra las tropas perses, los que bastiguèron de defensas de fusta a las parts espatracadas de la muralla, qu'arturèron pas las tropas invasores del rei Xerxes E de Pèrsia en la siá conquista de la Acròpoli, amb lo sacatge e la cremason dels temples mai grands. Fòrça depassats en nombre, jol comandament del rei espartà Leònides, los grècs sostenguèron l'avançada dels perses de Xerxes pendent tres jorns. La resisténcia ofrida a las Termòpiles donèt de tempses a Atenes e autras vilas estat del Hèl·lade per se preparar per la batalha e véncer definitivament los perses a la batalha de Salamina. En retornar a Atenes, Cimó II e Temístocles ordenèron la reconstruccion dels murs sud e nòrd.

S'aplanèt lo terren e se faguèron las basas per levar un autre temple a la part mai nauta de l'encencha; los sieus fondaments se son trobats jols del Partenó. La siá planta èra un pauc mai estrecha e alongada, coma èra abituala dins las bastissas dòrics arcaics. La bastissa, projècte de Temístocles, li caliá aver 100 pès de long, que causa recebèt per el lo nom de Hekatómpedon, mas sembla que lo bastiment se suspenec e, un còp desterrat Cimó II, foguèt lo grand Pèricles qual assumiguèt lo projècte.

Periòde classic

La màger part dels grands temples foguèron rebastida jol lideratge de Pèricles pendent l'edat daurada d'Atenes (460-430 aC), qu'utilizariá lo tribut dels membres de la Liga de Delos per bastir lo Partenó e d'autres monuments de la Grècia classica. Pendent lo sègle V aC, lo Acròpoli obtenguèt la siá forma finala.

Fídies, Un grand escultor atenès, e Ictinos e Cal·lícrates, dos famoses arquitèctes, foguèron los responsables de la reconstruccion del Partenó al costat sud de la plana, suls fondaments de l'anciana bastissa de Temístocles. Lo bastiment durèt dotze ans, del 448 aC al 436 aC.

Lo 437 aC Mnèsicles comencèt a bastir los Propileus, las pòrtas monumentalas amb colomnas de marbre del Pentèlic, parcialament bastidas suls ancians Propileus de Pisístrat. Aquelas columnates èran practicament finalizadas l'an 432 aC e avián doas alas, amb la septentrionala usada coma pinacoteca.

Al meteis temps que los Propileus, se comencèt lo bastiment del pichon temple de Nike Àptera, d'estil jònic. Après una interrupcion a causa de la Guèrra del Peloponès contra Esparta (431-404 aC), lo temple foguèt conclús a l'epòca de la patz de Nícies, entre lo 421 aC e lo 415 aC.

Pendent lo meteis periòde se comencèt lo bastiment del Erectèon, amb la siá Tribuna de las Cariàtides e una stoà situada al costat sud consacrada a Pàndrosos, filha de Cècrops; lo nomenat Pandrósion es atribuit a Cal·límac, discipol de Fídies. Al pòrtic se susvelhava lo cavòt de Cècrops. Es çò de mès grandiós temple jònic edificat en temps de Pèricles, entre l'an 421 e lo 406 aC, e aviá coma objectiu substituir lo temple destruit pels perses los ans 480 e 479 aC, lo que èra consacrat a Posidó e Atena, associats a Erecteu, un dels primièrs reis d'Atenes, qu'introdusiguèt lo culte a Atena e instituiguèt las Panatenees e que, fulminat per Posidó, foguèt enterrat al luòc del Acròpoli ont s'auça lo Erectèon.

Lo Erectèon es un temple hexàstil lo naos que n'es dividit en tres parts destinadas a gardar los objèctes de culte: una part consacrada a l'image de Atena e la serp de la Acròpoli; una autra ont se gardava l'image de Posidó e benlèu una cisterna per la sal marina d'aquel dieu, e la tresena ont se venerava Erecteu.

Entre lo temple de Nike Àptera e lo Partenó se trobava lo santuari de Àrtemis Braurònia, divinitat representada coma un ors e adorada dins la vila àtica de Brauró. Al santuari se trobavan lo arcaic xóanon (estatua votiva normalament de fusta) de la divinitat e una estatua realizada per Praxíteles dins lo sègle IV aC.

Après los Propileus, dominava l'ensems del Acròpoli la gigantesca estatua de bronze realizat per Fídies de Atena Prómakhos («la que combat en primièra linha»), bastida entre lo 450 aC e lo 448 aC. La basa fasiá 1,50 m de naut, del temps que lo alçària total de l'estatua èra de nòus mètres. La divinitat aviá una lança a la man e un escut gigant al costat esquèrre, decòr per Mis amb images de la lucha entre los Centaures e los Làpites.

De mai de mai, lo Eleusínion, situat a la basa de la Acròpoli, aculhiá las relíquies sagradas dels Mistèris de Eleusis.

Autres monuments, desapareguts uèi, son la Calcoteca, lo Pandrósion mencionat mai amont, lo santuari de Pandíon, l'autar de Atena, lo santuari de Zeus Polieus e, de l'epòca romana, lo temple circular d'August e Roma.

Periòdes posteriors

Amb la conquista de l'empèri Persa, Alexandre çò de Grand, filh e eretièr del rei Filip II de Macedònia, passèt a dominar tota la Mediterranèa. La libertat de Grècia foguèt proclamada als Jòcs Ístmics, mas en realitat çò que se faguèt foguèt un traspàs de l'egemonia de Macedònia a Roma. Lo 22 de junh de 168 aC se liurèt la batalha de Pidna, que metèt fin a la monarquia macedònica.

Herodes Àtic, cònsol Roman, escriviá a lo sieu amic Ciceró parlant sus Atenes amb grand entosiasme. Fòrça italians viatjavan a Atenes per visitar la vila, e los governants, amassa amb los emperaires, aumentèron los monuments dins e defòra del Acròpoli. Per exemple, l'an 161 se bastiguèt mercés a Herodes Àtic un odèon al bòrd del teatre de Dionís. Pendent l'invasion dels hèruls de l'an 267, aquel teatre foguèt destruit e mai tard la siá estructura passèt a far partida de las muralles. En passar los sègles, la siá part inferiora demorèt amagada per las bardisses, causa que faguèt a pensar al viatgèr Niccolò de Martini que s'agissiá d'un pont. dins lo sègle XIX s'inicièron las catacions e foguèt fin finala restaurat. Dempuèi l'an 1957 s'i realizan normalament representacions e de festivals.

Dins lo sègle VII, lo Erectèon foguèt convertit dins glèisa bizantina e se'n transformèt l'interiora.

Posteriorament, amb la dominacion catalana, lo Partenó passèt a èsser glèisa catolica amb lo nom de Santa Maria de Cetines: Pere lo Cerimoniós comandèt que foguèsse susvelhada nuèch e jorn per una gàrdia especiala e lo qualifica de «la pus rica jòia que dins lo mond siá». Lo darrièr arquevesque catalan que diguèt messa al Partenó foguèt Antoni Ballester.

Pendent l'empèri otomà (1299-1923), los turcs ocupèron Grècia l'an 1453 amb la conquista d'Atenes, fins a l'independéncia hel·lènica lo 1832. Los Propileus, per la siá banda, esclatèron per un incendi lo 1640 quand fasián la foncion de polvorí pel govèrn turc.

Lo temple del Partenó se transformèt dins glèisa crestiana pendent l'edat mejana. S'emplegariá tanben coma polvorí pendent lo sètge d'Atenes pels venecians. L'an 1687, amb l'explosion d'una pompa, se'n van desplomar fòrça colomnas de las façadas lateralas, que foguèron las mai afectadas. A començaments del sègle XIX se n'arranquèron una granda quantitat d'esculturas amb lo consentiment del govèrn otomà, las que foguèron aqueridas per l'ambaissador anglés Lord Elgin e vendudas lo 1816 al Musèu Britanic.

Lo 1832, quand acaba la guèrra d'independéncia de Grècia, s'escuelh coma nòu rei grèc lo prince Otó E, que dintra en contacte amb l'arquitècte alemand Friedrich Schinkel pel bastiment d'un nòu palai pel rei. L'arquitècte desvolòpa un projècte per bastir un palai e unes jardins al Acròpoli d'Atenes, sus las ruïnes dels ancians temples. Totun jamai pas poguèt se bastir, doncas que Schinkel va sobreestimar la capacitat economica del nòu reialme.

Significat cultural del Acròpoli

Cada an, los atenesos celebravan un festival nomenat de las Panatenees que rivalitzava amb los Jòcs Olimpics en popularitat. Pendent lo festival, una procession pujava dempuèi Atenes fins a la Acròpoli, cap al Partenó (coma se rebatiá en lo fris al dedins del Partenó). Ailà, se plaçava de manièra cerimoniosa lo peple (un laboriós mantèl) a l'estatua criselefantina de Atena Pàrtenos («Vèrge»), realizada per Fídies. L'escultor voliá la far de marbre, mas lo pòble volguèt que foguèsse d'aur e d'evòri. Atena Portava en una man una estatua de la Victòria e l'autra man sosteniá un escut. D'aquela image se n'an solament còpias de l'epòca romana.

Art e arquitectura

Periòde micènic

Lo mègaron (Μέγαρον), mot grèc mas de probabla derivacion semítica, es lo «Grand Salon» que se trobava als palais de la civilizacion micènica, a Grècia e Anatolia. Acostumava a èsser en un costat del pati central e davant l'autar. Comptava tres parts: lo pòrtic dobèrt amb doas colomnas, un vestibul o avantsala e la sala principala, tanben nomenada naos.

Periòde arcaic

Lo Acròpoli a una granda activitat constructritz pendent la segonda mitat del sègle VI aC. Atenes presenta una vila dispersada mas dominada per la Acròpoli, la Hekatómpedon s'agrandiguèt e se realizèt una stoà amb un frontó de marbre en mostrant un relèu amb las figuras gaireben independentas de la lucha dels dieus contra los gigants.

A las catacions arqueologicas de l'an 1866 se descobriguèron en una fòssa, catada segurament pendent l'invasion persa, catorze images de kórai e koúroi arcaics, que destacan entre el lo Moscòfor e çò Cap de Rampin. La primièra representa un jove en portant sus las espatlas un vedell acabat de nàisser. Totas las esculturas d'aquela epòca presentan los uèlhs en forma de ametlla e un sorire «arcaic» que tracta d'exprimir una plàcida beatitud, e los sieus músculs son realizats amb una granda elegància. S'es datat de començaments del sègle VI aC, es de marbre, a una nautor de 163 cm e se tròba al Musèu del Acròpoli d'Atenes.

De las Càrites o Mercés associadas als Mistèris de Eleusis, e qu'a la mitologia grèga se considerava qu'èran tres deesses (de la mendre a la mai granda: Aglaia, Eufròsine e Talia), Pausànies escriguèt:

Periòde classic

Partenó

Pèricles Donèt la direccion de las òbras de la Acròpoli a Fídies. Lo Partenó foguèt erigit entre los ans 448 aC e 430 aC, suls fondaments del Hekatómpedon, amb lo projècte dels arquitèctes Ictinos e Cal·lícrates. L'interior èra dividit dins doas salas independentas, amb l'intrada per cada façada opausada de la bastissa. La sala orientala èra la mai granda, dividida per colomnas dòriques en tres naus, e èra ont se trobava l'escultura de Atena de Fídies. dins la sala occidentala, amb quatre colomnas al centre d'estil jònic, se gardava lo tresaur de la deessa, e recebiá lo nom de Partenó, es a dire, la 'sala de las vèrges'. La façada principala dona cap a orient, lo ponch per ont sòrt lo sol, coma es abitual a totes los bastiments religiosas de l'antiquitat. Aviá uèch colomnas a las siás doas façadas principalas e dètz-e-sèt a las lateralas qu'environavan tot lo temple e daissavan un correder o deambulatori que permetiá a la populacion vorejar entièrament lo temple en las siás celebracions religiosas.

A l'exterior, amb una superfícia de 6,54 mètres per 30,87 mètres, e de colomnas d'una nautor de 10,43 mètres, presenta coma totes los temples grècs una escalinata compausada de tres gradons qu'environa entièrament lo basament: los dos primièrs gradons inferiors se nomenan estereòbata e lo gradon superior, estilòbata.

Es un temple d'òrdre dòric, projectat de tala manièra que se corregiscan las desviacions de la perspectiva, es a dire, totas las linhas orizontalas se tòrnan leugièrament corbas, efièch que foguèt descobèrt per l'arquitècte anglés Penrose l'an 1847. Aquela bastissa demorèt intacte fins a l'an 1687, quand demorèt mièg destruit per una explosion pendent la guèrra venetoturca. Se crei que las esculturas de Fídies èran realizadas en argila o greda, perque après los sieus discipols las passèsson a marbre. Lo frontó de la façada occidentala representa la lucha de Atena e de Posidó per aténher lo patronat de la vila. Pausànies Ditz que las esculturas del frontó oriental representavan la naissença de Atena del cap de Zeus. En fach, los frontons son coneguts per diboishes del sègle XVII e per còpias ancianas.

La novetat arquitectonica del Partenó es lo fris interior que recor lo mur de la nau, un luòc que cap de bastissa dòric aviá emplegat per decoració. A una longitud de 160 mètres, 105 cm de nautor e 5,6 cm als luòcs de maximala prigondor del relèu. Èra realizat en marbre de la montanha del Pentèlic, a 19 km del Acròpoli. Lo formavan 378 figuras umanas e 245 d'animals en representant la procession de las fèstas de las Panatenees, la lucha dels dieus amb los gigants e la centauromàquia, e i aviá policromia: la color de las mètopes èra roge coma lo dels frisos, lo frontó èra blau e a las figuras los se pintavan los uèlhs e los pels. De las 92 mètopes originàrias dels quatre costats se'n conservan solament 19, qualques unas al temple meteis e autre al Musèu Britanic, doncas que la majoritat foguèron estrossejada quand lo temple se convertiguèt dins glèisa crestiana.

Lo Partenó lotjava la granda estatua de la deessa Atena Pàrtenos, que realizèt Fídies. Aquela estatua èra d'aur e evòri (criselefantina) e de 15 mètres de nautor amb pedestal. Èra vestida amb lo peple e, dessús, lo ègida; sul cap aviá un casc tot cobèrt amb figuras simbolicas e anava armada amb lança e escut en actitud de repaus; en una man portava l'image de la Victòria alada, qu'èra de mesura naturala. L'ancian istorian Pausànies faguèt una descripcion de l'estatua:

De l'estatua de Atena Pàrtenos n'i a qualques còpias ancianas de l'epòca romana:

  • Atena Varvàkion, En marbre roman del sègle II, considerada una de las mai prèpas a la reala, que se tròba al Musèu Arqueologic Nacional d'Atenes.
  • Atena Lenormant, Sens acabar, al Musèu Nacional d'Atenes, una autra de las consideradas mai realas.
  • Una autra còpia romana entre los sègles E e II al Musèu del Louvre de París.
  • Una autra còpia romana en marbre realizat entre los ans 130-150 al Musèu del Prado de Madrid.
  • Una autra còpia romana signada per Antíoc (sègle E aC) al Museo Nazionale Romano de Roma.

Erectèon

Foguèt edificat en temps de Pèricles; foguèt començat l'an 421 aC, pendent la trèva de la Patz de Nícies a la Guèrra del Peloponès, en remplaçant l'ancian temple arcaic de Atena que foguèt destruit pels perses pendent las guèrras medicas.

Es format d'una bastissa centrala amb planta irregulara, adaptat al desnivèl del terren, que compren doas parts sens comunicacion entre elas: a l'èst es un santuari consacrat a Atena, amb unas colomnas d'òrdre jònic; a l'oèst es format de doas capèlas amb dobla culte: una a Erecteu e Posidó, e l'autra per Hefest e Butes. A l'accès dins aquelas salas se trobava la font d'aiga salada que supausadament Posidó faguèt canerar amb un còp de lo sieu trident pendent la disputa amb Atena. A una granda stoà a la part nòrd, amb colomnas, e a la part sud es ont se tròba la Tribuna de las Cariàtides, amb sièis colomnas amb figura de femna de 230 cm de nautor, realizadas per Cal·límac, un assistent de Fídies. Las que se pòdon veire in situ son de còpias de las cinc que se tròban al Musèu del Acròpoli e d'una sièisena que i a al Musèu Britanic.

Lo Erectèon mostrava un fris que recorriá los costats de la bastissa, format de figuras de marbre montat sus làpides de pèira calcària negra de Eleusis. S'es conservat una làpida de la segonda estapa de lo sieu bastiment, ont se legisson los 130 noms dels trabalhadors e la siá paga, una dracma jornalièra, qu'èra la meteissa que la de l'arquitècte.

Propileus

Los Propileus èran la granda intrada a la Acròpoli d'Atenes. Foguèron bastits a comptar de l'an 437 aC per l'arquitècte Mnèsicles, en un terren fòrça accidentat. Las sièis colomnas de l'intrada son dòriques, tant a la façada davantièra coma las sièis de la part posteriora. Bastit amb marbre pentèlic, compta un vestibul de 24 x 18 mètres. Al dedins, un mur amb cinc pòrtas lo dividís en doas parts; l'occidental, mai grand, a doas filas de tres colomnas jòniques que forman tres naus.

Es interessant la carcassa del tet, que se faguèt amb bigas de marbre de mai de sèt mètres e en armant los arquitraus que sostenián aquelas bigas amb una barra metallica.

A l'ala nòrd i aguèt situada la primièra pinacoteca del mond: entre las pinturas que s'i expausavan i aviá l'òbra del pintor grèc Polignot (sègle V aC), conegut per las descripcions de las siás òbras fachas per Pausànies e per Plini.

Temple de Nike Àptera

Al costat sud dels Propileus se tròba lo temple de Atena Nike ('Atena victoriosa') o Nike Àptera ('Victòria sens alas'). Lo bastiment data de l'an 421 aC e lo 410 aC. Aquel monument plaçat a l'intrada de la Acròpoli voliá simbolizar que, un còp sens alas, la deessa se mouriá pas d'Atenes.

Lo naos compta una planta gaireben cairada: 418 cm x 378 cm, amb lo prónaos de quatre colomnas e quatre mai a la opisthódomos, totas d'òrdre jònic.

Lo fris que recor tot lo temple aguèt una decoració al·lusiva a las guèrras medicas, amb los frontons consacrats a Atena. Al parapet del bastió s'apondèt l'an 410 aC una decoració amb grands relèus ont s'aprècia l'escòla de Fídies, per exemple als plecs de la ròba, que s'adapta al còrs de las representacions de las Victòrias, las que mòstran de gèstes quotidianes coma se ligar una sandàlia o pujar a una veitura.

Lo temple actual es una reconstruccion modèrna.

Odèon De Pèricles

Se bastiguèt jol mandat de Pèricles e près del teatre de Dionís, al Acròpoli d'Atenes.

Comptava planta quadrangular amb dobla fila de colomnas per la sustentació del tet e un propileu. S'utilizava per las representacions musicalas, que comencèron l'an 446 aC.

Eleusínion

Foguèt Pèricles qual comandèt bastir aquel santuari al bòrd del Acròpoli per poder retre culte als mistèris de Eleusis. Se carguèt de la siá edificacion l'arquitècte Corebos. La planta del santuari es cairada amb divèrsas filas de colomnas e lo tet s'elevava en forma de llanterna; son estats las catacions las qu'an donat las pautas per reconéisser lo basament e la planta de tota la bastissa.

Teatre de Dionís

Dempuèi la segonda mitat del sègle V aC, una de las mai importantas creacions arquitectonic es lo teatre e un dels exemples mai importants d'aquel tipe de bastissas es lo Teatre de Dionís, bastit pendent lo sègle IV aC.

Los actors èran plaçats en una plataforma, i aviá una part interiora ont se cambiavan de indumentària, e los espectadors se plaçavan al pendent del tuc, luòc ont s'acostumavan a bastir los teatres. A la fin del sègle V aC foguèron substituidas las primitivas plataformas de fusta per graderies de pèira. A la part centrala de las primièras grasas i aviá 67 sètis que foguèron realizats, posteriorament, en marbre decòr e èran reservats pels sacerdòts.

Pandrósion

Bastit en temps de Pèricles cap a l'an 421 aC près lo Erectèon al costat nòrd-oèst, en onor a Pàndrosos, filha de Cècrops, foguèt lo luòc ont Atena, pendent la siá lucha amb Posidó per aténher lo patronat de la vila d'Atenes, faguèt créisser una olivera quand ne resultèt vencedora. L'an 1917 se plantèt l'arbre actual, en remembre del olivera mitica.

Santuari de Àrtemis Braurònia

Près dels Propileus se trobava lo santuari de Àrtemis Braurònia, bastit l'an 430 aC. L'origina del santuari es una legenda que los abitants de Brauró avián aucit segon el una orssa, qu'èra l'animal consagrat a Àrtemis, que causa la deessa exigiguèt per el que se li consagressin a las siás cultas mainadas de set a onze ans que viurián al santuari a lo sieu servici; aquelas mainadas recebián lo nom d'orssas. La bastissa aviá una planta trapezoïdal amb doas alas lateralas e una stoà d'unes 38 mètres de longitud per 7 mètres d'amplada.

Periòde roman

A l'epòca romana foguèron de divèrses emperaires o de personatges destacats los que reformèron o realizar de nòus bastiments al Acròpoli d'Atenes. Pendent lo mandat de Claudi, l'an 52 se faguèt una reforma de la rampa d'accès.

dins lo sègle III, per òrdre de Flavi Septimi, se bastiguèt l'a l'ora d'ara nomenada Pòrta Beulé coma primièra intrada de la Acròpoli abans dels Propileus; compta doas tors de nòus mètres de nautor, una a cada costat de la pòrta. Aquela pòrta foguèt descobèrta per la arqueòleg francés Charles Ernest Beulé l'an 1852. A l'esquèrra de la escalinata, abans dels Propileus, se tròba la Tor de Agripa, de près de catorze mètres de nautor, de marbre gris, ont l'an 178 aC s'èra plaçat una estatua de Èumenes II sus una quadriga de bronze; posteriorament se'n i placèt una de Agripa, gendre de l'emperaire August. A l'epòca d'aquel emperaire, l'an 27 aC, se va edificar lo temple de planta circular consacrat a Roma e August près del Partenó, environat de nòu colomnas de marbre.

A la part sud, lo ciutadan Herodes Àtic va erigir un odèon dins lo sègle II en memòria de la siá esposa Ànnia Regil·la, e lo rei Èumenes II de Pèrgam bastiguèt la stoà de 163 mètres de longitud entre la odèon de Herodes Àtic e lo teatre de Dionís.

Catacions

Pendent los gaireben quatre sègles d'aucupacion turca se realizèron pas catacions ni de reformas a la Acròpoli. La desinformacion faguèt quitament que se nomenèsse lo Partenó coma «Panteó» e temple d'un dieu desconegut a Euròpa, segon cònsta en lo volum Turcograecia, publicat per M. Kraus Lo 1584. L'ambaissador de Lluís XIII de França a Constantinòple descriguèt Atenes en lo sieu libre Voyage pòrta Levant (París, 1632), ont relata que lo Partenó «se trobava cossí se venguèsse de se far».

Establit un assolaçat francés lo 1658, se comencèron a aver los primièrs visitants estrangièrs. L'an 1674, l'ambaissador francés a Constantinòple encarguèt a l'artista Jacques Carrey que realizèsse una sèria de diboishes del Partenó e de las siás esculturas, qu'an servit posteriorament per la documentacion del luòc abans de l'atac que sofriguèt lo 1687 pels venecians, davant que n'anava Francesco Morosini, qui de mai de mai ensagèt s'emportar las esculturas de las quadrigues del frontó oèst, amb lo resultat de l'estrosseja completa per la casuda que patiguèron als pendents del Acròpoli. Qualques unas de las rèstas foguèron reculhidas per la rèsta de militaras e son las que se tròban en divèrses musèus d'Euròpa (Roma, Venècia, Copenaga).

Pendent lo sègle XVIII foguèron los franceses los qu'organizèron un mercat d'antiquitats a Atenes e atenguèron transportar una mètopa e una lòsa del fris del Partenó a París. A mitjan aquel quite sègle, la Societat de Diletants de Londres encarguèt a l'arquitècte Nicholas Revert e al pintor James Stuart que mesurèsson e diboishèsson las bastissas e las esculturas d'Atenes; lo 1762, doncas, se publiquèt lo primièr volum de las Antiquitats d'Atenes, amb un grand trabalh scientific e unes grands diboishes. A començaments del sègle XIX Lord Elgin, ambaissador anglés, transportèt un grand nombre d'esculturas del Partenó a Anglatèrra, e après longas negociacions las aqueriguèt lo govèrn l'an 1816 pel Musèu Britanic de Londres.

Quand lo 1834 Grècia obtenguèt l'independéncia, se comencèron las primièras catacions amb los arquitèctes Schaubert e Kleanthes, supervisats pel conselhièr del rei Lluís E de Bavièra (paire de l'alavetz rei de Grècia Otó E), Leo Klenze. L'an 1837, la Societat Arqueologica Grèga, jos la direccion de Panaiotis Kavvadiàs, faguèron retirar totes los ostals turcas que s'èran anats en bastint dins la Acròpoli.

Bibliografia consultada

  • Devambez, Pierre. Diccionario De la civilización griega. Barcelona, Destini, 1972. D.L. B.26323-72. 
  • DD.AA.. Pijoan, Historia Del arte - 1. Barcelona, Salvat, 1966. 
  • Maggi, Stefano, E Troso, Cristina. Los Tesoros De Grecia. Madrid, Libsa, 2006.  
  • Barral E Altet, Xavier. Historia Universal del Arte, volum II: «La Antiguedad Clásica». Barcelona, Planeta, 1986.  
  • Richter, Gisela M.A.. Lo arte griego. Barcelona, Destini, 1980.  
Listed in the following categories:
Post a comment
Tips & Hints
Arrange By:
Costas Lazarides
20 December 2016
Try a weekday with clear weather to enjoy the great views. Your senses will be eternally grateful and you will commit the visit to memory for the rest of your life! Stop reading and book your ticket!
OnFeature Team
28 November 2016
The place where civilization was born, one of the 7 wonders, overlooking one of the most ancient cities in the world, stands one of the most must seen places in Athens.
Visit Greece
15 September 2011
The Acropolis of Athens! The greatest and finest sanctuary of ancient Athens. The imposing Parthenon is the most magnificent creation of Athenian democracy at the height of its power.
Μαρίνα Θεανώ Κάτσαρη
The greatest masterpiece of classical Greek art can be seen as symbolizing the idea of world heritage.When words can't describe the beauty. #lifetime_experience
Guido Gybels
8 February 2016
One of the most amazing sites in the world. Often overlooked nearby are the south flank of the Acropolis (separate entrance) and the nearby Pnyx hill where democracy was born.
Caroline
10 October 2015
Since 1987 UNESCO World Heritage, the Acropolis is a place where probably Europe was founded. The view over the city is breathtaking, we enjoyed every second on this historical place.
Load more comments
foursquare.com

Hotels nearby

See all hotels See all
Grecotel Pallas Athena

starting $180

Athens Tiare Hotel

starting $171

Alassia Hotel

starting $58

Claridge Hotel

starting $44

Elikon

starting $35

Ares Athens Hotel

starting $62

Recommended sights nearby

See all See all
Add to wishlist
I've been here
Visited
Partenon

Lo Partenon (Παρθενών en grèc) es un temple de l'Acropòli d'Atenas

Add to wishlist
I've been here
Visited
Acropòli

.

Add to wishlist
I've been here
Visited
Temple of Athena Nike

Nike means 'victory' in Greek, and Athena was worshiped in this form,

Add to wishlist
I've been here
Visited
Theatre of Dionysus

The Theatre of Dionysus was a major open-air theatre in Athens, built

Add to wishlist
I've been here
Visited
Odeon of Herodes Atticus

The Odeon of Herodes Atticus is a stone theatre structure located on

Add to wishlist
I've been here
Visited
Tower of the Winds

The Tower of the Winds, also called horologion (timepiece), is an

Add to wishlist
I've been here
Visited
Choragic Monument of Lysicrates

The Choragic Monument of Lysicrates near the Acropolis of Athens was

Add to wishlist
I've been here
Visited
Areopagus

The Areopagus or Areios Pagos (Greek: Άρειος Πάγος) is the 'Rock of A

Similar tourist attractions

See all See all
Add to wishlist
I've been here
Visited
Persèpolis

Persèpolis èra una capitala de l'Empèri Aquemenida situada dins lo pl

Add to wishlist
I've been here
Visited
Temple of Athena Nike

Nike means 'victory' in Greek, and Athena was worshiped in this form,

Add to wishlist
I've been here
Visited
Machu Picchu

Machu Picchu (nom castelhan) o Machu Pikchu (nom quíchoa, de machu,

Add to wishlist
I've been here
Visited
Petra (Arabia)

Petra (de πέτρα petra, « ròca » en grèc ancian&#

Add to wishlist
I've been here
Visited
Teatre galloroman de Fourvière

link=

See all similar places